(SeaPRwire) –   Terdapat pemahaman yang wujud bahawa jalan raya, jambatan, dan sistem air adalah penting untuk masyarakat yang berfungsi. Nilainya jelas, ketiadaannya mengganggu, dan kegagalannya boleh membawa bencana. Semasa kita berusaha untuk membina bandar yang lebih berdaya tahan—menangani segala-galanya daripada ribut teruk dan haba melampau kepada kesihatan awam—kita mempunyai peluang mendesak untuk mengukuhkan infrastruktur kelabu kita yang semakin usang dengan sesuatu yang lebih hijau, secara harfiah.

Ketahanan infrastruktur sebenar berakar umbi pada pokok. Dan kita perlu terus beralih daripada model yang menggunakan pokok sebagai alat untuk mencantikkan kepada model yang menekankan kepentingan mereka untuk ketahanan biologi dan kekuatan infrastruktur.

Di luar daya tarikan simbolik dan rasa gembira mereka, pokok berfungsi sebagai infrastruktur kritikal di kawasan kejiranan kita. Ia menyejukkan bandar kita, mengurangkan aliran air ribut, meningkatkan kualiti udara, menurunkan kos tenaga, dan juga memanjangkan jangka hayat infrastruktur lain. Apabila sistem memberikan nilai penting sebanyak ini, ia tidak lagi boleh dikategorikan sebagai aksesori “bagus untuk ada”; ia harus diuruskan sebagai utiliti “mesti ada”.

Pokok adalah salah satu daripada beberapa pelaburan yang memberikan pulangan merentasi hasil alam sekitar, ekonomi, sosial, dan kesihatan awam.

Menurut Pertubuhan Meteorologi Sedunia, 10 tahun terakhir adalah yang paling panas di planet ini. Peningkatan suhu telah terbukti menjadi krisis kesihatan awam. Yale School of Public Health melaporkan kematian yang berkaitan dengan pendedahan haba melonjak lebih daripada 50% dalam dua dekad yang lalu. Seiring dengan peningkatan kadar haba melampau, begitu juga tindak balas kita. Pokok mengurangkan suhu permukaan dan udara secara signifikan dengan menyediakan teduhan, dengan permukaan yang teduh menjadi 20 hingga 45°F lebih sejuk daripada yang tidak teduh. Di bandar, pokok boleh menurunkan suhu udara sehingga 10°F dengan meneduhkan rumah dan jalan raya serta melepaskan wap air melalui daunnya, yang seterusnya meningkatkan kesan penyejukannya.

Perkara yang sama berlaku apabila ribut melanda. Seiring dengan peningkatan suhu global, sifat kerpasan berubah. Kita kini melihat pancuran hujan yang lebih kerap dan lebih lebat yang sering mengatasi keupayaan tanah untuk menyerapnya, mewujudkan landskap banjir yang berbahaya dan tidak dapat diramalkan untuk komuniti kita. Anggaran terbaru menunjukkan kos ekonomi tahunan keseluruhan banjir di AS berjulat dari $179.8 bilion hingga $496 bilion, termasuk impak komersial langsung dan tidak langsung.

Lebih-lebih lagi, pokok adalah polisi insurans proaktif. Paip dan pembetung tradisional mempunyai kapasiti tetap, manakala pokok boleh menyesuaikan diri. Akar mereka bertindak sebagai span hidup, membantu menyerap hujan, mengurangkan aliran yang membanjiri sistem saliran dan membanjiri jalan raya dan rumah. Penanaman dan penyelenggaraan yang strategik boleh membuat perbezaan antara ketahanan dan pemulihan yang mahal. Dengan cara ini, pokok berfungsi bersama infrastruktur tradisional, mengukuhkan perlindungan dan kesannya.

Pokok yang diletakkan dengan baik meningkatkan nilai hartanah dan mengurangkan kos tenaga. Di Cincinnati, pokok komuniti menjimatkan isi rumah purata $56 setahun dalam kos penyejukan, berjumlah $4.8 juta dalam penjimatan di seluruh bandar. Jabatan Tenaga AS menganggarkan bahawa menanam hanya tiga pokok di lokasi strategik boleh mengurangkan bil tenaga isi rumah sebanyak $100 hingga $250 setahun dan mengurangkan penggunaan tenaga sehingga 25%. Pokok berfungsi sebagai utiliti berprestasi tinggi. Tidak seperti kebanyakan infrastruktur yang susut nilai, pelaburan strategik dalam sistem hijau memberikan pulangan segera ke atas pelaburan, memberikan penjimatan yang boleh dilaburkan semula.

Di kawasan bandar, peningkatan kanopi pokok telah dikaitkan dengan kadar jenayah yang lebih rendah dalam beberapa kes. Sebagai contoh, Baltimore mendapati bahawa peningkatan 10% dalam kanopi pokok berkorelasi dengan penurunan 12% dalam jenayah. Kanopi pokok yang diselenggara dengan baik menandakan bahawa kawasan kejiranan itu aktif, dijaga, dan dipantau oleh penduduknya, membantu memupuk persekitaran yang lebih selamat.

Mengguna pakai minda pokok “mesti ada” bermakna meniru pelaburan strategik yang telah kita sediakan untuk jalan raya dan utiliti. Ia bermakna merancang untuk mereka, mendanainya, dan menyelenggaranya dengan ketegasan yang sama. Ia bermakna menetapkan sasaran kanopi, melabur dalam penjagaan jangka panjang, dan memastikan setiap kawasan kejiranan mendapat manfaat daripada perlindungan mereka. Ia bermakna mengintegrasikan pokok ke dalam perbincangan dasar yang lebih luas mengenai iklim, perumahan, dan kesihatan awam.

Yang paling penting, ia bermakna mengubah cara kita berfikir.

Kita tidak bertanya sama ada kita mampu membayar laluan pejalan kaki atau sistem air bersih—kita mengakuinya sebagai penting. Pokok tergolong dalam kategori yang sama. Ia adalah sistem hidup yang menyokong persekitaran binaan kita dan menjadikan komuniti kita lebih selamat, lebih sihat, dan lebih berdaya tahan.

Pada Arbor Day ini, mari kita meraikannya dengan menanam pokok. Tetapi mari kita juga komited kepada sesuatu yang lebih besar: mengakui pokok sebagai apa sebenarnya—bukan sekadar kemudahan, tetapi infrastruktur penting yang tidak lagi mampu kita abaikan.