‘Kematian Kami Sedang Menanti.’ Kisah Kehilangan dan Kesedihan dari Gaza

Lajur Gaza telah menanggung tragedi yang kelihatan tiada penghujung. Ketika Israel melancarkan perang untuk menghapuskan Hamas berikutan pembunuhan yang dilakukan oleh Hamas pada 7 Oktober lalu, yang mengorbankan 1,400 orang di Israel, sekurang-kurangnya 3,700 orang Palestin di Gaza telah terbunuh. Letupan di Hospital Al-Ahli di mana kebanyakan warga Gaza telah mencari perlindungan menyebabkan kehilangan sehingga beratus-ratus nyawa.

Tetapi untuk semua perhatian yang diberikan kepada Gaza dalam dua minggu yang lalu, masih sukar untuk mendengar suara rakyat Palestin yang tinggal di sana. Pihaak berkuasa Israel telah memotong bekalan bahan api dan elektrik ke enklaf itu, menjadikan sukar bagi penduduk untuk mengecas peranti mereka, biar pun untuk menghubungi dunia luar. Walaupun kebanyakan wartawan antarabangsa berpusat di Israel, terdapat kehadiran media asing yang sangat terhad di Gaza. Laporan yang datang dari Jalur itu kebanyakannya dari wartawan Palestin tempatan seperti Noor Harazeen, yang sedang meliput dan hidup dalam kisah itu. “Saya cuba menjadi setelus mungkin, supaya tiada siapa boleh kata kerana saya adalah wartawan Palestin, saya mengambil belah pihak Palestin, dan menyebarkan pembohongan,” katanya. “Saya cuba sedaya upaya untuk menahan air mata saya, tetapi dalam sesetengah kes, saya tidak dapat berbuat demikian.”

Gambaran yang diberikan adalah suram. Untuk hidup di Gaza hari ini bermakna tidak sahaja menghadapi serangan udara, beribu-ribu bom telah diletupkan di Gaza dalam 13 hari yang lalu, tetapi juga ancaman kebuluran dan ketidakupayaan untuk mendapatkan rawatan perubatan, apabila hospital-hospital Gaza mencapai titik kemusnahan. “Sistem kesihatan mempunyai 2,500 katil apabila perang bermula, dan kini mempunyai 12,500 yang cedera,” kata Ghassan Abu-Sittah, seorang doktor Palestin British yang kini bekerja di Gaza. Beliau menyatakan bahawa sistem kesihatan sudah “berada di atas lutut” akibat daripada sekatan 16 tahun yang dilaksanakan oleh Israel dan Mesir, yang telah mengehadkan pergerakan barang dan orang keluar masuk Jalur Gaza, di mana separuh daripada 2 juta penduduknya adalah kanak-kanak.

Walaupun arahan tentera Israel pada 12 Oktober lalu bagi 1.1 juta penduduk Palestin di utara Gaza untuk melarikan diri ke selatan – pengunduran besar-besaran yang Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menggelarnya “mustahil” tanpa akibat kemanusiaan yang memusnahkan – tiada tempat selamat di Gaza. Ketika ratusan ribu orang telah melarikan diri ke bandar-bandar selatan seperti Khan Younis dan Rafah, serangan udara Israel mengikuti.

Bahawa semua ini berlaku di hadapan mata dunia membuat ramai orang Palestin di Gaza merasa seorang diri – malah dikhianati. “Jika anda katakan kepada mana-mana orang Palestin ‘Ceritakan kisah anda sekarang,’ walaupun saya sendiri, mereka akan kata, ‘Diam sahaja, tiada siapa yang peduli,’” kata Ghada Ageel, seorang Profesor Tetamu di Universiti Alberta di Kanada, yang mempunyai keluarga terdekat yang masih tinggal di Gaza. “Kami telah menghantar kisah-kisah. Masalahnya bukan dengan kisah. Masalahnya adalah dengan media Barat dan politikus Barat yang memilih untuk kekal diam.”

Namun, ramai orang Palestin berminat untuk berkongsi pengalaman mereka – jika bukan untuk menyelamatkan nyawa, maka sekurang-kurangnya untuk membuktikan bahawa mereka penting. “Saya harap kami akan kekal hidup, bukan kerana saya mahu hidup, tetapi kerana saya mahu menceritakan kisah kami, kisah rakyat kami,” kata Tala Herzallah berusia 21 tahun, seorang pelajar di Gaza.

—Yasmeen Serhan

  • Keluarga Israel yang Diambil Tawanan oleh Hamas Bercerita
  • Jurugambar Merekod Kematian, Kerosakan, dan Kesedihan di Gaza
  • Menceritakan Kisah Malam Kebakaran Tawanan Israel
  • Harapan Teruk Keluarga Aktivis Keamanan yang Diambil Tawanan

Dr. Ghassan Abu-Sittah, 54

Abu-Sittah ialah seorang pakar bedah plastik berpangkalan di London yang tiba di Gaza pada pagi Isnin, 9 Oktober untuk menawarkan perkhidmatan sukarela bersama Médecins Sans Frontières. Beliau bercakap dengan TIME pada 19 Oktober.

Saya kini berada di Unit Bakar Hospital Shifa. Saya benar-benar bekerja sepanjang hari di bilik bedah, dan pada waktu malam, saya tidur di salah satu [tiang]. Hospital Shifa itu sendiri, yang merupakan hospital terbesar di Gaza, telah berubah menjadi kem untuk penduduk dalam negeri dengan puluhan ribu keluarga di setiap kawasan hospital, di koridor, di tangga.

Sehari sebelum itu, saya diminta oleh rakan sekerja di hospital al-Ahli untuk membantu. Jadi saya mengambil ambulans dan saya menjalankan pembedahan di sana sehingga 5:30 petang apabila saya sedar saya akan terpaksa menginap kerana tidak selamat untuk bepergian pada waktu malam, dan supaya saya dapat terus menjalankan pembedahan sehingga waktu malam.

Hospital Shifa ialah hospital terbesar di Gaza.

Kemudian pada waktu malam itu, terdengar bunyi menjerit diikuti letupan. Apabila saya keluar dari bilik bedah untuk melihat apa yang berlaku, saya nampak halaman hospital itu sedang terbakar. Ambulans sedang terbakar. Kereta sedang terbakar. Dan pokok kelapa sedang terbakar. Halaman, yang diterangi api, penuh mayat dan potongan mayat.

Selepas letupan itu, mangsa cedera mula tiba dan saya pergi ke jabatan kecemasan. Ada adegan kekeliruan mutlak. Mayat mati di mana-mana, orang berteriak, orang dengan pembedahan. Kes pertama saya ialah seorang gadis berusia 5 tahun yang ibunya terbunuh bersama adiknya, dan yang mempunyai luka besar di lengan kanannya – seluruh lengan kanan. Luka-luka ini sangat tercemar. Ada debu, kerikil dan serpihan kaca dan logam dalam luka yang perlu dibersihkan. Tisu mati perlu dikeluarkan.

Kemudian kami terus menjalankan pembedahan sehingga 12:30 pagi. Saya merawat seorang lelaki dengan pembedahan hingga paha sahaja. Saya gunakan ikat pinggangnya sebagai penyekat pembuluh darah dan saya menghidupkannya semula. Kemudian saya pergi ke lelaki lain yang mempunyai serpihan logam di lehernya dan telah mengenai pembuluh darah dan menyemburkan darah.

Saya masih agak terguncang semalam. Tetapi menjelang tengah hari, saya memutuskan bahawa satu-satunya cara ialah kembali bekerja.

Semalam, pakar ortopedik di Hospital Shifa berkata mereka kehabisan pengikat luaran. Perkara-perkara sedang runtuh. Hospital mungkin mempunyai dua kali ganda bilangan mangsa cedera berbanding kapasiti hospital. Semalam, mereka kehabisan wad dan koridor untuk tilam bagi meletakkan mangsa cedera. Tekanan air yang sampai ke hospital kini begitu rendah sehingga mereka tidak dapat mengendalikan mesin steril pusat. Kami kembali menggunakan Cidex, yang merupakan pembersih kimia.

Sistem kesihatan di Gaza mempunyai 2,500 katil apabila perang bermula, dan kini mempunyai 12,500 yang cedera. Tetapi ia sudah “berada di atas lutut” akibat daripada sekatan 16 tahun yang dilaksanakan terhadapnya.

—Diberitahu kepada Astha Rajvanshi

Afaf Alnajjar, 21