(SeaPRwire) –   Ahli sejarah masa depan akan melihat bahawa benih transformasi mendalam telah ditanam pada tahun 2025. Menjelang tahun 2050, kebanyakan orang akan menguasai tenaga kerja yang lebih besar daripada syarikat multinasional terbesar hari ini. Tetapi “pekerja” kita bukanlah orang yang duduk di dalam bilik kecil atau berdiri di lantai kilang. Mereka akan menjadi kumpulan ejen AI—pekerja digital yang boleh melakukan tugas seperti reka bentuk produk, menulis kod, merundingkan rantaian bekalan, menjalankan eksperimen kompleks, dan merangka kempen pemasaran semasa kita tidur.

Kelajuan penyebaran AI di seluruh tenaga kerja telah dipercepatkan sepanjang tahun lalu. Tinjauan eksekutif perniagaan oleh [Nama Syarikat Tinjauan] menunjukkan bahawa 79% syarikat memanfaatkan AI agen. Dan walaupun ramai yang difahami mengkritik syarikat yang melabur dalam AI tanpa faedah keuntungan segera—fenomena yang saya panggil “—AI agen menjanjikan untuk mendorong peningkatan produktiviti sebenar, mendorong penggunaan selanjutnya.

Persoalan paling mendesak untuk era yang akan datang: Apakah yang akan berlaku kepada [Topik yang Berkaitan dengan Pekerjaan Manusia]?

Untuk memahami [Implikasi Pergeseran AI Agen] bagi manusia, kita mesti memecahbelahkan sifat kerja itu sendiri. Hampir setiap tugas berharga boleh dipecahkan kepada tiga fasa yang berbeza:

1. Bertanya soalan yang betul: Menentukan masalah dan matlamat.
2. Pelaksanaan: Melaksanakan langkah-langkah untuk mencapai matlamat tersebut.
3. Penilaian: Mengesahkan hasil dan memperhalusi objektif.

Bagi kebanyakan sejarah manusia, pekerja manusia terpaksa melakukan ketiga-tiganya. Tetapi ciri penentu era ini ialah AI semakin mahir dalam Bahagian 2: Pelaksanaan.

Dalam [Perbincangan/Temu Bual] saya dengan Tom Mitchell, kami meneroka bagaimana pembelajaran mesin membuka “pengetahuan tak tersurat”—perkara yang kita tahu cara melakukannya tetapi tidak dapat menjelaskannya, seperti mengenali wajah atau menunggang basikal. Sebelum ini, kita tidak dapat mengautomasikan tugas-tugas ini kerana kita tidak dapat menulis peraturan untuknya. Tetapi AI agen telah mengubah permainan. Dengan belajar daripada data dan percubaan-ralat (sering melalui “pembelajaran pengukuhan”), AI kini boleh melaksanakan urutan tindakan yang kompleks tanpa memerlukan arahan eksplisit untuk setiap langkah. Ia boleh menavigasi dunia digital, mengoptimumkan logistik, atau menulis kod perisian yang berfungsi, selalunya lebih baik dan lebih pantas daripada mana-mana manusia.

Ini mengubah ekonomi nilai asas. Ekonomi mengajar kita bahawa apabila sumber menjadi murah dan banyak, nilai beralih kepada pelengkapnya. Apabila pelaksanaan menjadi komoditi, kesesakan—dan nilai—beralih kepada bertanya soalan yang betul dan menilai hasil.

Akibatnya, dalam dunia baru ini, ramai pekerja akan menjadi apa yang saya panggil Ketua Pegawai Soalan (CQO).

Dalam beberapa tahun akan datang, tugas utama CQO ialah mempunyai pertimbangan untuk mengetahui *apa* yang perlu ditanya, *mengapa* ia penting, dan *bagaimana* untuk menilai sama ada AI benar-benar berjaya. Kita akan menjadi arkitek; AI akan menjadi pembina.

Pergeseran ini menjanjikan ledakan keusahawanan dan inovasi. Apabila sesiapa sahaja dengan percikan kreatif boleh menggerakkan awan ejen AI untuk membina prototaip, menganalisis pasaran, dan menguji hipotesis, kos untuk mencuba sesuatu yang baru akan jatuh. Kita akan melihat “ledakan Cambrian” produk dan perkhidmatan baharu apabila AI menurunkan halangan kemasukan untuk menyelesaikan masalah paling sukar di dunia.

Masa depan ini, bagaimanapun, bukanlah sesuatu yang pasti. Ia adalah satu pilihan.

[Perangkap/Pilihan] ialah godaan untuk menggunakan AI semata-mata untuk meniru dan menggantikan manusia, menurunkan gaji dan menumpukan kuasa. Teknologi yang sama yang boleh memperkasakan berbilion-bilion CQO sebaliknya boleh digunakan oleh segelintir firma atau kerajaan untuk memusatkan kawalan dan pengawasan.

Janji zaman mesin kedua ialah dunia di mana mesin memperkayakan minda kita, bukan sekadar menggantikan otot kita. Tetapi sama ada AI membawa kepada pemberdayaan yang meluas atau pemusatan yang ketat bukanlah persoalan teknologi; ia adalah persoalan masyarakat.

Menjelang tahun 2050, persoalan paling penting tentang AI bukanlah apa yang boleh dilakukannya, tetapi siapa yang berhak memutuskan apa yang dilakukannya.